جمعه الجر يكتب....عشقتك

 ..عشقتك..

ورغم البعد بشتاق.

لكل شيء فيكى...

جنون البحر فى شفايفك..

نسيمه لما يداعب خدك..

خضار الزرع فى عنيكى...

عشقتك ليل سهرته كتير أنا وسومه..

تقوللى أنساك..

أقول ازاى دى معقوله..

بعيد عنك حياتى عذاب.

مااهو انتى الأهل والاصحاب..

وانتى الحب والاحباب..

دا قلبى بروحه يفديكى...

عشقتك نيل بقلب ابيض..

يلم الكل ويطبطب..

ويروى الروح.

فى عز الحر ويرطب..

يصون السر.

لا يبوح بيه ولا ينطق..

عشقتك منطق ومبدأ.

فى عز التوهه يهديكى...

عشقتك بيت.

حيطانه أمان وموده.

ودفا وحنان.

وطيبه وشوق.

بنار قايده..

ماهو انتى الكاس.

وشفايفك الخمره..

ولمسة إيدك.

نار تحرق كما الجمره..

وانتى هدى الحيران..

نور ينور ليل السهران..

وألف اتنين فى قواعد الحب ممدوده..

وهمزة وصل مابين القلب والتانى..

مانيش جانى..

ولا قلبك من القاسين..

لكن سكة لقانا بعيده.

ولا نملك غير أننا نبقى من الصابرين..

ومانيش أيوب عشان اصبر..

ولا عندى سفينة نوح..

ولا بملك عصا موسى..

كل مااداوى فى جرح..

تصحى جروح..

مانيش الا عاشق ليكى...

جمعه الجر