Marian Dziwisz
KARMA SŁOWA
Słowo - dzieckiem człowieka
który spożywa, to
- co ziemia daje
i co przetwarza rankiem
na śniadanie,
tym co zamienia
- na swoje ubranie
i na samochód
by przemierzać drogi.
Ono poczęte myślą
z mowy doznań, uczuć
jest treścią zmysłów
i wyobrażenia.
Jeśli karmione troską i miłością
staje się ziarnem chleba
i wsparciem ramienia.
Jeżeli pożądaniem, gniewem
i zazdrością to jest wirusem ego,
i w ciało przenika,
opanowuje myśli
- zabija człowieka.
Niech zatem SŁOWO
do krzyża przybite,
- w obrzędzie
nie zmienia się w krew i ciało
z którego pochodzi,
by było pokarmem dla
- zbawienia duszy,
gdyż ona tylko
- genetycznym kodem,
na dysku pamięci,
który nie jest niebem
- w zarodku się mieści,
wykarmiona napojem i chlebem,
staje się ciałem
- domem i mieszkaniem
odczuć, uczuć
i życiowym planem.
I wraz ze śmiercią
nie znika ze świata,
żyje pośród żywych
w słowach, kształtach,
obrazach, zapisach pamięci
i w grobowej pleśni,
gdy w sobie DNA zachowa.
Chyba, że AI, co połyka:
cyfry, obrazy i słowa,
jak mąż Niewiasty owoc poznania,
zmieni nas w rajskie istoty,
bez odczuć i uczuć
a być może poznając,
genetyczną pamięć,
stworzy nie bota,
lecz z prochu Ziemi
nowego ale żywego człowieka,
który się kiedyś od niej
na nowo - wyzwoli,
jeśli zrozumie,
że miłość wiąże,
nienawiść zabija.
Kraków 02.02.2026
.png)
.png)
